( تو رفتی و من ....)
شبی از پشت یک تنهایی و نمناک بارانی تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
تو را بین گلهایی که در تنهاییم روئید با حسرت جدا کردم
دلم حیران و سر گردان چشمانی است رویایی
و من تنها برای دیدن آن زیبایی چشم ، تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت
حریم چشمهایم را به روی جنس غروب ساکت و نارنجی خورشبد وا کردم
نمی دانم چرا رفتی ؟... نمی دانم شاید خطا کردم؟!....
وتو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی ، نم دانم کجا ؟ تا کی ؟ برای چه ؟!.....
ولی رفتی و بعد از رفتنت ، باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
وبعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز با مهربونی از از کنار پنجره دانه بر می داشت
تمام بالهایش غرق در اندوه و ماتم شد ...
و بعد از رفتنت آسمان چشمهایم خیس باران شد
و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد که من بی تو تمام هستی ام ویران شد
کسی حس کرد که من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
وبعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد ....
و من با آنکه می دانم هرگز یاد من را باعبور خود از نخواهی برد
هنوز آشفته چشمان زیبای توام برگرد
ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد....
و بعد از رفتنتن ، بعد از اینهمه طوفان وهم و پرسش و تردید
کسی از پشت پنجره آرام و زیبا گفت :
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو :
در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
و من در حالتی مابین اشک و ماتم و تردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است
ومن در اوج پائیزی ترین ویرانی یک دل میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا ؟!... شاید به رسم و عادت پروانگیمان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
